‘Uğurun xəritəsi’ kitabı haqqında danışırıq (Video)

Murad Məmmədovun gerçək hekayələri əsasında yazdığı kitab haqqında təqdimat. ‘Uğurun Xəritəsi’ kitabı artıq satışa da çıxdı. Qaldı sizin alıb oxumanız. Fikirləşirsiz alım, almayım? Onda cavabı növbəti videomuzda tapın. Onsuzda almaq istəyəcəksiniz 😉

O qədər şagirdin 2 almasına düşündüyüm 5 səbəb

Ilham Ali Yusif

Bu günlərdə TQDK məlumat yaydı ki, bəs 9-cü və 11-ci sinif şagirdlərinin bu ilki buraxılış imtahanlarında ümumi olaraq 35 000 nəfəri Ana dilindən 2 qiyməti alıb. Bu müvafiq olaraq 9-cü siniflər üzrə 20 %, 11-ci siniflər üzrə 18 % şagirdin təhsillərinin sonunda bu fəndən ‘heç nə bilmədiklərini’ göstərir. Həm də açıqlanıb ki, 9-cü sinifdəkilərdən 25 %-i, 11-sinifdəkilərdən isə 19 %-i riyaziyyatdan 2 alıb. İlk öncə mən də sizin kimi sadə bir məntiqi başa düşmək istəyirəm. Sonra isə niyə bizimkilər oxumurlar bu barədə sizinlə bir neçə fikrimi paylaşacağam.

Əvvəla, məntiqlə 11-ci sinif məzunları 9-cü sinifdə imtahan verib 10-cu sinifə keçməlidirlər. Hər iki fənn üzrə 11-ci sinif qiymətləndirilməsinin də rahatca 75 %-i məhz 9-cü sinifə qədər keçirilən mövzulardan olur. Axı necə olur 9 və 11-ci siniflər üzrə kəsilmə faizi riyaziyyatdan o qədər də çox olmayan 6 % və Ana dilindən isə cəmi 2 % düşür. 9-dan 10-a qırmızı həddə yaxın keçsin tutaq ki 10 % hansı ki, onlar da azdan-çoxdan bildiklərini təkrarlamayıb unudublar. Bəs yerdə qalan təxmini 10 % necə 10-cu sinifə keçib? Keçibsə də, niyə orta təhsilin könüllü hissəsində könlünü dərslərə verməyib? Yuxarıda da ipucu verdiyimiz kimi bu yazımızda təxminən elə bu könülsüzlükdən söz açacağıq.

Həvəssiz və motivasiyasız mühit – Bu gün Azərbaycanda tək şagirdlər deyil, az qala hər 2 adamdan 1-i həvəssizdir. Mağazada vitrində dayanan gənc elə həvəssiz olur ki, adam heç yaxınlaşıb ona 1 kilo qaysı belə çəkdirmək istəmir. Universitetdə oxuyanda rüşvətdən, işləyəndə sistemdən şikayət etməyə pərgar olsaq da, öz üzərimizə düşən işi heç layiqincə görmürük. Məktəbli gününün 5-6 saatını məktəbdə keçirirsə, məktəb və təhsil sisteminin üzərinə elə böyük yük düşür ki, bütün şagirdlər oxumağa motivasiyalı olsun. Bax bu sistem necə olmalıdır, bunu gərək geniş müzakirələr edib model quraraq sonradan təhsil sistemində praktik tətbiq etmək lazımdır. Müəllimlər var ki, mən xatırlayanlardan, indi eşitdiklərimdən ancaq uşaqları aşağılamaqla, hanbal olmaq ehtimalı ilə güya ki, oxumağa həvəsləndirirlər. Şəxsən mənim özümə biri 11-ci sinifdə deyirdi, axırın araba dartan olacaq. Vacib deyil, müəllim uşağa milyarder olmağı vəd etsin, amma ən azından uşaqlar 5 yox, adi 3 ilə belə orta məktəbi bitirib həyatda hansısa peşədə uğurlu olmaq haqqında düşündürülməlidirlər. Rüşvət və qeyri-səmimi mühitlə isə bu çətin tez həll oluna.

Əyləncəli təhsil olmayınca  İndi oyunlaşdırma qlobal trendə çevrilməkdədir. Yaşından asılı olmayaraq hər bir kəs yeni bilik və bacarıqları oyun oynaya-oynaya da öyrənə bilər. Düzdür, bunun üçün onlayn oyunlar olsa daha yaxşı olar. Amma bizə təhsil sistemində ensiuastik müəllimlər lazımdır. Gəlsin dərs keçəndə ənənəvi təhsili qoysun bir tərəfə, uşaqları qəflətdən oyandırsın, əyləndirsin, güldürsün və lazım olan biliyi də onların beyninə yerləşdirsin. Lazım olanda cəzalandırsın da. Bu təminat vermir ki, daha heç kim 2 almayacaq, amma uşaqlarda məktəb illərindən oxumaq, öyrənmək vərdişləri inkişaf edəcək. Mən Azərbaycan dili müəllimi olsaydım, dərsin əvvəlində şagirdlərə 5 dəqiqə vaxt verərdim ki, günün aktual mövzularına aid 4-5 cümləlik olsa da, inşa yazsınlar. Məsələn, ‘Futbola niyə baxıram və ya baxmıram?’

Tək təhsil sistemi məsuliyyət daşıyırmı? – Xeyr! ‘Sən lijbi instituta gir, sonra hər şeyi özümüz həll edəcəyik’, aya 50 manata 5 müəllim yanına göndərib, testin hər il çətinləşdiyini bəhanə edib uşaqlarının 150 bal toplamasına haqq qazandıran valideynlərin də günahı az deyil. Bəzi hallarda bu valideynlər sözün hər mənasında boğazlarından kəsib uşaqlarının ‘təhsilinə’ pul yatırırlar. Valideyn uşağa təhsil-karyera-peşə asılılığını öz başa düşdüyü formada belə izah etməyi bacarmalıdır. Bu barədə çox yazırıq. Bəzi uşaqlar kompüteri bilməklərindən öyünə bilərlər, amma indi bu metrodan istifadə kimi sadə bir şeydir. Həm də, valideyn və uşaqların özü də sonradan deyir, bəs iş tapmağa filan-filan xarici dil bilikləri lazımdır. Dilçi olmasam da, anladığımdan öz Ana dilini bilməyən xarici dili də öyrənməyə çətinlik çəkəcək.

Test sisteminin günahı varmı? – Test insanları kütləşdirir demək həm səhv, həm də düz yanaşmadır. Amma bu məsələdə bu sadəcə bəhanədir. Səhv etmirəmsə elə buraxılış imtahanı elə testlədir. Ana dilinin testi Mendeleyev cədvəlinə aid suallardan ibarət olmur ki. Test sistemi əzbərçiliyə səbəb ola bilər, amma ilboyu normal test vərdişi olan tələbə əzbərlədiyi 100 testdən axı ən azı 25-30 %-in mənasını başa düşəcək. Cümlə üzvlərinə aid testdə ardıcıllığı axı dərk etmədən testi necə həll etmək olar? Problem yenə də sistemlə və mühitlə bağlıdır. Uşaqlar həm məktəbdən, həm evdən oxumağa, öyrənməyə həvəsləndirilməlidirlər.

Ümumiyyətcə isə çox az oxuyuruq – Bax, bu əsas problemlərdəndir. Günə 10 səhifə Azərbaycan dilində mətn oxuyan insan inanıram ki, ən azı Ana dilindən 3 ala bilər. Daha ş yerinə w yazıb sosial şəbəkələrdə ayqa, mayqa salıb vaxt öldürməklə əlbəttə dilinin qayda və qanunauyğunluqlarından bixəbər olacaqsan. Mənim attestatda cəmi 2 qiymətim 4 olub, onun da biri məhz Azərbaycan dilindən. Amma qiymət önəmli deyil. Əsas odur ki, dilimizin maksimum imkanlarından istifadə edib bizdə biznes dili yoxdur deyənlərin Rus və İngilis dillərinə qarşı yumşaq mənada layiqli mətnlər ortaya qoya bilirəm. İnanmaq istərdim ki, əllərindən düşməyən telefon və planşetlərdən şagirdlərimiz gələcəkdə öz ana dilimizdə faydalı məlumatlarla daha çox tanış ola biləcək. Onların oxuması üçün isə bizlər tək yazıdan ibarət məlumatlar deyil, həm də indiki uşaq və yeniyetmələrin tələb etdiyi daha interaktiv metodlarla gərək fəaliyyətimizi davam etdirək.

Məhdudiyyətlərə gülən oğlan!

Murad Mammadov

Divanda oturub bu kanallar nə vaxt düzələcək, qarşı yola çıxıb bu adamlar nə vaxt normal maşın sürə biləcək , özünə bir CV hazırlamayıb iş olsaydı işləyərdik, əvvəl də xoşumuza gəlməyən kafeyə gedib bunlar da düzəlmədilər kimi şikayətlər deyir insanın xislətindədir. Hərdən insanlar elə primitiv məqamlarda şikayət edirlər ki, qalırsan mat-mətəəl. Əminəm ki, bu gün bloqumuzda uğur hekayəsi rubrikasinın qonağı belə şikayətçilərə bizdən də çox təəccüblənir. Mən onu 3 ildir ki, tanıyıram, bir çoxlarınız bəlkə daha uzun müddətdir ki, onun haqqında azdan-çoxdan bilirsiz. Bu insanın üzü həmişə gülür. Daima axtarışda və fəaliyyətdir. Bir neçə layihədə onunla birgə işləmək imkanımız olub. Xoşuma gələn xüsusiyyəti odur ki, müəyyən fiziki məhdudiyyətlərinə baxmayaraq, heç bir halda bunu iş prosesində hiss etdirmir və ən əsası bir daha deyirəm, üzü həmişə gülür 🙂 Fotodan tanımadınızsa bu oğlan Murad Məmmədovdur.

Bir insanın 5-dən 7-ə qalxması geniş miqyaslı uğur ola bilər. Əslində hər bir uğur böyük zəhmət tələb etsə də, mənim üçün 1-dən 5-ə qalxan insanın uğuru daha dəyərlidir. Çünki çoxumuz fundamental mərhələlərdə uğurla mübarizədə uduzub 5 nədir, 3-ə çata bilmirik. Əlbəttə bu rəqəmlərlə olan bölgü nisbidir. Amma əminliklə Muradı belə bir bölgü üzrə 1-dən başlayıb 5-dən yuxarı qalxan insan kimi təqdim etmək istərdim. Bu isə o qədər də asan olmayıb. Bu yazımızda kitab dili ilə desək qəhrəmanımızın keşməkeşli həyat yolundan müəyyən bir parçanı, onun gələcək planlarını və ən əsası iradə zəifliyi olan insanlara tövsiyyələrini təqdim edəcəyik. Sual-cavab formatlı bu yazını Muradın öncədən göndərdiyimiz suallara cavabları və qısa şərhlərimlə birgə təqdim edirəm: 

Maddi və fiziki məhdudiyyətlər bizə tək özümüzə inamı azaltmır, həm də imkanlarımızı azaldır. Özün-özünə nə qədər inamlı olsan da, əgər özünü reallaşdırmaq üçün imkanlar yoxdursa işin, daha doğrusu həyatın çətin olacaq. Murad imkansızlıqda özü-özünə imkanlar yaradıb. İndi o bu təcrübəni paylaşmaqda çox həvəslidir:  

  • Uşaqlıqda məni ən çox, gəzə bilməməyim və yaşıdlarımın məktəbə getdiyi bir zamanda mənim gedə bilməməyim üzür və həvəsdən salırdı. Bunun öhdəsindən həkimlərin heç vaxtı gəzə bilməyəcəksən deməklərinə baxmayaraq, onların dediklərini bir kənara atıb öz cəhdlərimi edərək gəzməyə başlamağımla və digər alternativ üsullarla özümü inkişaf etdirərək məktəbdə ala bilmədiyim təhsili kompensasiya edərək gəldim. Bu gün isə məni üzən insanların sevincli və uğurlu biri olmasının öz əlində olduğu halda, xırda məsələlər qarşısında üzülüb və özlərinin istədiyi bir həyat uğurunda mübarizə aparmamalarıdır. Bunun üçün isə bacardığım qədər insanlara sevincli olmağın və uğur qazanmağın üsulları haqqında bəhs edərək onlara motivasiya verməklə həll etməyə çalışıram. 

Muradı daha çox sosial mediadan tanıyırıq. İlk baxışdan düşünmək olar ki, Muradın yerində kim olsaydı internetsiz çətin özünə bu qədər inam qazana bilərdi. Ona görə də bu stereotipi qırmaq üçün Muradın internetsiz həyat haqqında da fikirlərini öyrənməyə çalışdım: 

  • Mənim uşaqlıq illərimdə ölkəmizdə internet anlayışı yeni-yeni formalaşmağa başlayırdı, yəni 10 nəfərdən 3-ü bu haqda bilər ya bilməzdi, yəni yox kimi bir şey idi. Lakin buna baxmayaraq elə o zamanlarda da mən yaşadığım məhlədə məhlə yoldaşlarımı başıma yığır, onlarla söhbət edir, fikirlərimi bölüşürdüm. Doğrudur bu gün internet mənim özümü reallaşdırmağıma və daha çox kütləyə xitab etməyimə əvəzsiz səbəbdir, lakin düşünürəm ki, bu gün də internet olmasaydı, mən mütləq ki bu daxili potensialı nümayiş etdirmək üçün alternativ üsullar istifadə edərdim. Məsələn hər hansısa bir dərnək və ya QHT qurmaqla və ya onsuzda indi olduğu kimi canlı çıxışlar etməklə. 

Çox insanın bu ölkədən baş götürüb getmək istəyinin Muradda olub-olmadığını soruşmaq qərarına gəldim. Çünki bizim ölkədə imkanlar sənin üzərinə hər deyəndə gülmür. Həm də insanlar uğursuzluğu ölkədəki psixoloji duruma da bağlayırlar. Murad isə bir qədər fərqli düşünür: 

  • Açığı bu gün gənclərin bir çoxu nədənsə xaricdə yaşamağa meyl edir, düşünürəm ki, əgər bu istək özünü inkişaf üçündürsə dəstəkləyirəm, lakin şəxsin bir sıra psixoloji gərginlikləri və ya mənəvi narahatçılıqları varsa, ölkədən gedib başqa ölkədə yaşamaqla bu problemini həll edə bilməyəcək. Çünkü insanın daxili narahatlığı olduqda Somalidən Amerikaya köçsə belə heçnə dəyişməyəcək və ya daxili rahatlığı mənəvi dincliyi olduqda dünyənin istənilən bir ölkəsi onun gözündə dünyanın ən gözəl güşəsi olacaq. Mən də arada düşünürəm ki xarici ölkədə yaşasaydım necə olardı. Açığı çox sərbəst biriyəm, istənilən zaman istədiyim yerdə gedib yaşaya bilərəm bunun üçün heç bir məhdudiyyətlərim yoxdur. Sadəcə düşünürəm ki, ilk növbədə ölkədə özümü tam olaraq doğrultduqdan sonra sırf özünü inkişaf üçün bir müddət hansısa bir ölkədə yaşaya bilərəm. Bir də İsveçrədəki gözəl təbiət və təmiz havadan çox eşitmişəm, dincəlmək üçün ora səyahət etmək istərdim.

Murad ötən il Bank of Baku tərəfindən keçirilən ‘Məhdudiyyətlərə Meydan Oxu’ layihəsinin iştirakçısı olub. Elə bu layihədən sonra da Bank of Baku-da Məlumat Mərkəzində operator kimi çalışır. Amma o bu işlə kifayətlənmir. Birincisi cəmiyyətə daha çox faydalı olmaq istəyir, ikincisi isə özü da başa düşür ki, insan əziyyət çəkərsə daha da uğurlu ola bilər. Cavabında özü daha ətraflı danışır:

  • Bankda Məlumat Mərkəzində çalışmaqdan əlavə təlim və seminarlar keçirəm, həmçinin bir neçə il sosial media meneceri kimi bir neçə şirkətdə çalışmışam. İndi həm tam ştatlı işləməyim, həm də digər planların SMM kimi işləməyimə imkan vermir. Həmçinin, deyirlər ki, bloqer olaraq gözəl məqalələr yazmağı bacarıram. (Murad gülür, belə ciddi sima alma, sən də gül J) Həmçinin, əlillik sahəsi üzrə ekspert olaraq formalaşmışam. Əlilliyi olan insanların bu günkü günümüzdə hər kəslə bərabər hüquqlu bir şəxs olaraq cəmiyyətin ayrılmaz bir parçası olmaları üçün nələrin gərəkdiyini çox gözəl bilirəm və bu sahədə müxtəlif fəaliyyətlər həyata keçirirəm.

Bəzən iradə və həvəs də imkansızlıqlara qalib gəlməyə imkan vermir. Yaxud da həyatı müsbətə dəyişəcək hər hansı bir şeyi vaxtında etməyə mane olur. Murad da İngilis dilini vaxtında öyrənə bilməməyə peşmandır. Amma fikir verin ki, bunu əlində bayraq etmir və inanır və çalışır ki, tezliklə bu dili də öyrənsin.

  • Məhz İngilis dilini vaxtında öyrənməməyə görə çox peşmanam. Qalan hər şeyi vaxtında və bəzən hətta vaxtından tez öyrənmişəm. Bir şeyi demək yerinə düşər ki, mən bu vaxta qədər demək olar hər şeyi tək etmişəm, maddi və mənəvi dəstəyim heç bir zaman olmayıb, ona görə də İngilis dili və ya başqa nələrisə vaxtında etmədiyimə görə özümü çox da qınamıram, çünkü mütləq nələrisə etməyəcəkdim, çünkü hər şeyi və vaxtında tək başına etmək bir qədər qəliz məsələdir. Amma ümid edirəm ki, bunu da yaxın zaman da həll edəcəm.

Əlbəttə ki, bu yazı Muradın həyatından çox xırda məqamları əhatə etdi. O qərəra gəlib ki, insanlara öz imkanlarına yenidən baxmağa imkan verəcək bir kitab yazsın. Mən özüm bu kitabı səbirsizliklə gözləyirəm. Kitabı müəllif qısa belə şərh etdi:

  • Hal-hazırda çap olunması üçün bəzi təşkilatı məsələlərin həllini gözlədiyi yeni kitabım çətinliklərə baxmayaraq uğur qazanmaq istəyən hər kəsə kömək olacaq. Xüsusən də gənclərə. Həmçinin kitabda sırf hər hansısa bir sahədə deyil, istənilən bir sahədə gərəkli olan əsas məsələlər haqqında bəhs edilir. Bəzən insanlar hər hansı bir xarici ölkələrdən məhdudiyyətli insanların uğur hekayələrini böyük həvəslə paylaşırlar. Mən deməzdim, bu konkret olaq mənim uğur hekayəm üzərindən yazılan bir kitabdır, amma real olaraq Azərbaycan şəraitində bir çox həvəssiz və iradəsiz insana həyatları haqqında daha fərqli düşünməyə imkan verəcək bir kitabdır. İnanıram ki, kitab böyük maraqla qarşılanacaq.

Muradın özü deməsəydi belə sosial mediadan da görmək olur ki, o macəralı bir həyat tərzinə üstünlük verir. Hərçənd ki, özü bunu plansız həyat adlandırır, daha dəqiq desək isə bu çərçivəsiz həyatdır. İstənilən halda növbəti illərdə o özünü daha dolğun və yaradıcı biri olaraq görmək istəyir. Sevgi oyunlarından yorulmuş Murad ailə də qurmağı planlaşdırır.

Əlbəttə ki, məhdudiyyətlər yeni imkanlar açmaq bir fürsətdir demək asandır. Əslində bu fürsətlərə çatmaq üçün gərək normal mühit də olsun. Amma bütün bu fonda iradənin gücü danılmazdır. Mən hamınıza gördüyünüz hər bir işdə və ümumilikdə bütün həyatınızboyu Murad kimi iradəli və pozitiv olmağı arzulayıram!

Qədir ağacı – daxili kommunikasiya haqqında bir neçə kəlmə

Qədir ağacı – daxili kommunikasiya haqqında bir neçə kəlmə

Nahaq yerə bu qədər əziyyət çəkdim. 10 ilimi boşa verdim. Vaxtında ağlım olsaydı heç bu qədər gözləməzdim. Mən az qala 5 il gecə-gündüz bu şirkət üçün can qoydum. 3 ildir ki, maaşım qalxar deyə səbr edirəm. Mənim yerimə götürdüklərini 1 ilə menecer etdilər. Aramızda belə insanların sayı belə olmayanlardan qat-qat çoxdur. Çünki təbiətən çoxumuz iş yerində ağacların, daha doğrusu qədir ağaclarının əkilməsini istəyirik. Amma nədənsə iş yerlərini güllər-çiçəklər bəzəsə də, bu ağaclara demək olar ki, heç rast gəlinmir və sonda da yuxarıdakı şikayətlər ortaya çıxır. Fikrimcə, vəzifəsindən, təcrübəsindən asılı olmayaraq öz gördüyü işi peşəkar görən insanın bu ağac haqqında düşünməyinə heç ehtiyacı yoxdur, xüsusən də Azərbaycan biznes mühitində. Ən yaxşı halda həmin insan üçün əkilmiş ağaclar o işdən çıxar-çıxmaz yaşıllaşdırma (oxu – müdirin adamları) idarəsininin iştirakı ilə kəsiləcək. Amma istənilən halda bu təbii ehtiyacı tənzimləmək işçilərin daxili aləmi baxımından çətin olduğundan şirkətlərin bununla bağlı etməli olduğu bəzi məsələlər ilə bağlı fikirlərimi sizlərlə bölüşmək istəyirəm.

Niyə görə bu ağaclar əkilməlidir?

İşçi sayından, dövriyyəsindən asılı olmayaraq hər bir şirkəti hər bir vəziyyətdə dözümlü edən məhz onun daxili kommunikasiyası və öz işçilərinə verdiyi dəyərdir. İstər pul üzərində olan motivasiya sistemi olsun, istər şirkətin işçini qoruyub saxlamaq üçün etdiyi manipulyativ alətlər olsun, bunlar səmimi mühit ilə müqayisədə effektsizdir. Əlbəttə motivasiya da, bonuslar da çox vacibdir. Ancaq şirkət üçün vacib olan hər bir işçinin şirkət üçün vacibliyini göstərə bilən və onların şirkətin ən vacib resursları olduğunu xatırlada bilən və onların qədirlərininin bilindiyini göstərən səmimi mühiti varsa, işçilər dar gündə belə loyal olaraq qalacaqlar və ümumiyyətcə şirkəti dar günə düşməyə qoymayacaqlar. Məhz bu səbəbdən hər bir şirkətin belə simvolik bağı olmalıdır ki, orada ara-sıra bu ağaclar əkilsin.

Bu ağacları kim(lər) sulamalıdır bəs?

Əlbəttə, ilk ağla gələn HR olur. Bu menecer və supervayzerlər də ola bilər. Burada istifadə edilə bilinən ən effektiv alətlərdən biri məhz PR-dır. Çünki mesajın kim tərəfindən ünvanlanmasından asılı olmayaraq PR məğzi açmağa, istənilən xoş addımı reklam kimi təqdim etməyib onu nümunə kimi göstərməyə imkan verir. Bəzən hansısa işçi doğurdan da şirkət üçün çox vacib işlər görür, inanılmaz satışları reallaşdırır və ya alışlarda şirkətin böyük qənaət etməsinə səbəb olur. Elə işçilər var ki, onlar şirkətin ideologiyasını bütün gənc işçilərlə paylaşırlar. Əgər bəzi nailiyyətləri performans dəyərləndirilməsiilə görmək mümkün olursa, bəzi pozitiv addımlar var ki, onları şirkətdə heç də bütün işçilər duya bilmirlər. Burada məhz işə yarıyan daxili səmimi kommunikasiyadır. Şirkət rəhbərinin hamıya ünvanlanan e-maili və ya HR və ya Marketinq şöbəsindən gələn e-maillərlə məhz niyə görə ağacların əkildiyini ‘izah etmək’ elə bu ağaclara su tökməyə bərabərdir. 

Bir də görürsən dağ boyda ağac kəsildi, yerində bir ‘dekorativ ağac’ əkdilər

Hansısa bir sistemi qurmaq, bunun üçün bəzən illər sərf etmək. Azərbaycanda biznesin yaşı çox olmadığından indi yaşı 30-35 olanlar üçün bu çox tanış mühitdir. Bəzən gündəlik işlərin içində itib-batmaq da imkan vermir ki, işlərini tam mükəmmələşdirəsən. Hansısa səbəblərdən şirkətdə böyük əziyyət çəkmiş belə insanlar çıxıb gedəndə onun yerinə gələn yeni insan artıq hazır platformada işə davam etdirir. Öncəki işçinin fiziki olaraq vaxt çatdıra bilmədiyi işləri yeni işçi artıq daha rahat görür. Çünki öncəkindən fərqli olaraq o platforma qurmağa vaxt-filan sərf etmir. Belə epizodlarda da ən böyük səhvi məhz şirkət rəhbərləri, menecerlər edirlər. Onlar öncəki işçinin əməyini puç edirlər və bəh-bəhdən onun üçün əkilmiş ağaclar doğranıb əvəzində yeni işçi üçün dağdan da böyük ağaclar əkirlər. Yeni işçinin əməyinə kölgə salmaq olmasın, amma mən belə ağaclara dekorativ ağac deyərdim. Bu işə qarışmalı olan məhz HR, Marketinq və Kommunikasiyalar olmalıdır ki, şirkətdaxilimühit də xoşagəlməz söhbətlər olmasın və hərənin öz dəyərli yeri bilinsin.

Peşəkarlıq həm də işə həvəslə yanaşmaq və işi ürəklə görməkdir. İnsanın peşəkar çalışması hər şeydən, hamıdan öncə məhz özü üçün vacibdir. Maksimum çalışmaq lazımdır ki, sənin qədrini bilən insanların əhatəsində, iş mühitində olasan, ancaq bəzən bizdən asılı olmayan səbəblərə görə bu mümkün olmur. İnanıram ki. bu məsələlər də 19 dekabrda baş tutacaq Milli İnsan Resursları Forumunda müzakirələrdən qaçmayacaq.

Alət çubuğuna keç